Co jest takiego w Pana stylu, że oni chcą u Pana grać?

Nie wiem, czy to kwestia stylu. Myślę, że przekonuje ich efekt końcowy, a także współpracownicy, których dobieram. Myślę też, że przekonuje ich koncepcja, energia i sposób, w jaki ich nimi „zarażam”.

Aktorzy często mówią mi – choć to oczywiście nie jest jedyny czynnik – że ważne jest dla nich to, że ciągle jestem jednym z nich. Wiem, z czym się mierzą, jakie mają trudności, i staram się ich wspierać – w szerokim, ale też bardzo profesjonalnym znaczeniu. Dbam o to, żeby wiedzieli, po co wychodzą na scenę i gdzie są granice ich zadań. Rozumiem również ich potrzeby, które nie dotyczą samego spektaklu.

Są też tacy aktorzy – nie boję się tu podać przykładu Marcina Franca – którzy nie zostawiają bez komentarza ani jednego mojego zadania czy zdania. Zadają mnóstwo pytań. Bywa to wymagające, czasem wręcz uciążliwe, zwłaszcza gdy nie mam czasu, żeby od razu odpowiedzieć na wszystko. Ale dzięki temu są świetnie przygotowani, a ja zyskuję nowe spojrzenie. Każdy aktor widzi coś, czego ja mogę nie dostrzec – i dzięki temu spektakl staje się pełniejszy. Lubię takich aktorów, choć to naprawdę ciężka praca.

A jest takich więcej?

Takich jak Marcin – niewielu, bo on jest pod tym względem wyjątkowy. Ale są różne sposoby pracy. Jedni chcieliby próbować samodzielnie i potrzebują przestrzeni, inni potrzebują rozmowy i wielu wyjaśnień.

Są też tacy, którzy nie zrobią nic, dopóki nie zrozumieją podstaw, najprostszych rzeczy – i to absolutnie  o nich źle nie świadczy. Każdy poszukuje swojej idealnej metody i przestrzeni pracy. Ja staram się im ją zapewnić – i może dlatego lubią u mnie pracować.

Łatwiej pracuje się na licencjach czy nad własnym spektaklem?

Łatwiej na licencjach, bo są sprawdzone – ogólnie wiemy, czego się spodziewać i co działa.

Ale to nie znaczy, że wolę tę formę. Przy własnych projektach mam więcej wyzwań i obaw, bo odpowiadam za wszystko – i jako reżyser, i jako autor. To znacznie trudniejsze.

Co jest najtrudniejsze przy pisaniu własnego spektaklu?

Trafienie z własnym przekazem do widza. To wszystko musi się ze sobą łączyć. Muszę myśleć nie tylko o swojej wizji, ale także o odbiorcy i o tym, czy spektakl odniesie sukces – również finansowy.

Czasem żartuję, że kluczowy jest już sam tytuł. Musi przyciągać uwagę. Jeśli tytuł nie działa –  spektakl może mieć trudniej na starcie.

Staram się myśleć o widowni, ale jednocześnie tworzyć rzeczy, które są mi bliskie. Najbardziej lubię opowieści z pogranicza realizmu i baśni — takie, w które można „uciec”. Choć zdarzało mi się robić spektakle bardziej realistyczne, jak „Dziewczyny z kalendarza”, czy „Rent” lub „Mamma Mia”.

Wychowałem się na Tolkienie, czytałem „Wiedźmina”, kiedy jeszcze nie był tak znany – i zawsze ciągnęło mnie do szerokich, barwnych,  nierealnych, fantastycznych historii. Stąd między innymi „Dracula”.

Jak wygląda proces adaptacji – jak powstaje taka historia jak „Dracula”?

Nigdy nie adaptuję historii jeden do jednego. Zawsze staram się ją odwrócić, spojrzeć z innej strony. Chcę, żeby widz rozpoznawał znaną opowieść, ale jednocześnie miał poczucie, że ogląda coś nowego. Nie interesuje mnie powielanie – chcę proponować własną interpretację.

Kiedy musical odnosi sukces?

Mówię pół żartem: cztery elementy – ślub, księżyc, pogrzeb i dym. Jeśli są wszystkie, sukces gwarantowany.