Powieść, która od lat porusza i niepokoi. Miasto, które zostaje zamknięte. Ludzie, którzy nie wiedzą, co ich czeka. Epidemia, która staje się metaforą wszystkiego: samotności, odwagi, bezsilności… i wspólnoty.

Czy można śpiewać o cierpieniu? Czy taniec może opowiedzieć o nadziei? Czy musical może być egzystencjalny?
Nie odpowiemy. Zobaczycie. Poczujecie. I może nie będziecie chcieli wychodzić z teatru.